Vreugdekreten

Dit gebeurde gisteravond. Koude rillingen, vreugdekreten, vuisten in de lucht, een aanstekelijke glimlach. Een ontketende, heerlijk poëtische Filip Joos maakte het feest compleet:

"Dit is champagnevoetbal [...] Het beste Anderlecht van dit seizoen."

Of helemaal op het einde:

"Anderlecht verpulvert Genk."

Ja, ik geef het toe. Ik ben een stille genieter. Ik hou van voetbal, ik hou van RSC Anderlecht. De magie die mijn club in mijn kindertijd uitstraalde is verdwenen. De nerveuze spanning die ik als klein ventje voelde van zodra ik in de buurt van het stadion kwam, is in de plooien van mijn vroege jeugd blijven zitten. Maar dat diepe gevoel van de supporter zit voor altijd in mij. Vergeeft u me, ik kan niet anders.

De schoonheid van een splijtende pass met buitenkant voet, een hakje, een afgemeten voorzet, een sublieme passeerbeweging. Gisteren was het er allemaal. Voetbal werd Kunst. Geen mens die nu de glimlach van mijn lippen krijgt.