Het middenveld van Constant

Anderlecht nam vandaag afscheid van meneer Constant. Constant Vanden Stock, de man die RSC Anderlecht groot heeft gemaakt, die voetbal kende als geen ander. Een gentleman ook, altijd beheerst, altijd rustig.

Ik zal nooit vergeten hoe Jan Mulder, een van Constants poulains, ooit zei: "Ooit kwam mijnheer Constant na een wedstrijd bij mij en ik vroeg hem: 'Wat vond je van de wedstrijd?'. Hij antwoordde: 'Mijn middenveld was niet zo goed vandaag', alsof hij last had van zijn maag (lacht)". Dàt was Constant Vanden Stock.

Vanmorgen stond er op de website van RSC Anderlecht in drie talen: Gesloten uit eerbied voor een groot man. Daaronder een schermvullende foto van hem, glimlachend, een vlag van zijn club op de achtergrond. De stilte die ervan uitging, die enkele woorden, dat zwarte kader, het paars en wit, en het minzame lachje van Constant, overmande je. Alleen stilte was op zijn plaats. En dankbaarheid.

Goesting

Ik heb goesting. Goesting om reportages te schrijven over zaken die de gemiddelde mens nooit van zijn leven kan of zal beleven. Ervaren en laten ervaren. Ik bedoel: je ervaringen overbrengen alsof de lezer er zelf bij was. Hoe het voelt om door de modder te kruipen met de Special Forces bijvoorbeeld (althans voor een dag, een impressie is meer dan genoeg, dunkt me. U ziet, ik hou niet echt van modder).

Stop. Belachelijk voorbeeld. Of niet?

Serieus nu. Er rijpt al een jaar of twee het idee in me om voor een krant - u weet welke - naar Pamplona te trekken om er de feesten van San Fermín te coveren. Elk jaar halen beelden van de encierro, de stierenloop door de straten van de binnenstad, ook bij ons de journaals en de krantenkolommen. En elk jaar doet het merendeel van mijn landgenoten de stratenloop af als "iets voor gekken", richt zijn aandacht op het volgende item en denkt er verder niet over na.

Maar er zit meer achter dan alleen dwaasheid en waaghalzerij. Ik wil weten én overbrengen waarom die "gekken" het doen. Ik wil laten zien dat de San Fermínes ook nog zoveel meer zijn dan wat voor (of achter) een handvol stieren lopen. Zeven dolle dagen en zotte morgens, zeven dagen van euforie, voor de tristesse en de routineuze saaiheid van het leven weer toeslaan. De adem en de hoorns van de toros in je nek, de adrenaline, ook die van de matadors als ze zich klaarmaken voor het doden, het gejuich en de bedankingen van het publiek, de gezangen, de overvolle straten, bars en cafés achteraf. Even het leven in een stroomversnelling. San Fermín. Pamplona. Reportage.