's Avonds, soms zelfs overdag, speel ik een rolletje. Zoals een kameleon van kleur verandert om zich onherkenbaar te maken, verstop ik mezelf achter maskers. Ik hang de vrolijke frans uit, de clown, de energieke, de onbezorgde. Ik maak mezelf tot karikatuur.
Soms val ik uit mijn rol en reageer geprikkeld of verveeld. Soms zwijg ik. Niemand die het doorheeft. Alleen ik weet wat er aan de hand is, wat er diep achter mijn kleurige maskers verscholen zit. Het geeft je het gevoel alleen te staan, maar ook een zweem van opluchting: je vermijdt je zorgen tussen jou en de ander te plaatsen, als een muur, waarlangs het moeilijk praten is.
Ober, laat dus nog wat drank aanrukken, geef ons nog wat vrolijkheid! Maar tegelijk denk ik aan haar. Ik zie haar voor me, hoe ze is, hoe ik haar ken. Ik zie haar in de vermoeide glimlach van mijn neefje, in zijn blozende wangen, ja, zelfs in zijn warrige haren die boven het dekbed uitsteken. Ik dek hem verder toe en denk aan haar. Ik wil haar.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten