Loslaten

'Herinner je je dat ik niet dans?'
Ze glimlachte. 'Jazeker.' Ik wist dat we allebei aan het hetzelfde dachten.
'Je was adembenemend die avond, in je zwarte kleedje, donkergrijze nylons en hoge hakken. Ik hield op slag nog meer van je.'
'En jij, jij was die vreemde jongen die daar stond te praten en keek hoe anderen dansten.'
'Ik ben nog altijd vreemd.' Ik glimlachte.
'Da's positief, toch? Zolang je maar geen vreemde bent, of toch niet voor mij.'
We zwegen en stonden daar, verloren, als op een halflege dansvloer.
'Kan ik je nu wel aan het dansen krijgen?'
Ik knikte. Toen ze haar armen om mijn middel sloeg, in haar schaars verlichte woonkamer, terwijl het nachtelijke geraas van de stad door het open raam naar binnen gleed, ging het over. Ik kon eindelijk loslaten.