One dream

Ik kon de slaap moeilijk vatten. Elf dagen lang had ik geleefd voor maar één ding: een zo goed mogelijke Studio Peking op antenne krijgen. Nu was het over. De champagne zat nog in mijn lichaam, maar ik voelde hem niet. We waren een team, een sterk team. Karl, Cristophe, Carl, Thomas, Chris, Brigitte, Tine. Elke avond bespraken we wat goed en minder goed was. We lachten, en bakten croqueskes overdag.

Niet dat de verstandhouding met de rest van de redactie niet goed was, integendeel, er heerste iets magisch, alsof we met z'n allen in staat waren tot buitengewone prestaties. Iedereen werkte hard, aan hetzelfde grote project, en we wisten dat het goed zat. Toch was dat samenhorigheidsgevoel nauwelijks te vergelijken met wat in onze groep leefde. Meer nog dan Usain Bolt - de verbaasde blikken die we uitwisselden - de 4x100-meisjes of Tia Hellebaut - het oorverdovende gejuich - zal die sfeer me blijblijven.

Karl (Vannieuwkerke) was dé bepalende factor. De openheid tegenover de rest van de groep deed het, trok ons over de streep. Het was een eer met en voor hem te mogen werken, om zoveel vertrouwen en kansen te krijgen, ook van Cristophe. Kortjescarrousels, doorlezers, reactiestukken, een stuk op muziek... Carl en ik, de jonge 'honden' in het team, konden tonen wat we in onze mars hadden. Het voelde goed, de afsluitende vergadering. Ik denk dat iedereen in het kleine vertrek gepakt was. Je voelde dat hij het meende, alleen al aan de rust in zijn stem. En wat hij zei, wel, dat duwde een krop in je keel.

Toen ik die namiddag in mijn eentje de speech van Jacques Rogge aan het ondertitelen was, in de verlatenheid van de newscutterhoek, trof het me. Het waren de laatste uren. Straks zouden we champagne drinken, op een geslaagde veertiendaagse, en daarna uit elkaar gaan. Maar we zouden altijd de herinneringen hebben, als aan een triest maar o zo mooi lied, aan tranen die in ogen schitteren, niet van treurnis, maar van geluk. We hebben het gedaan. Wij hebben het gedaan.