Het middenveld van Constant

Anderlecht nam vandaag afscheid van meneer Constant. Constant Vanden Stock, de man die RSC Anderlecht groot heeft gemaakt, die voetbal kende als geen ander. Een gentleman ook, altijd beheerst, altijd rustig.

Ik zal nooit vergeten hoe Jan Mulder, een van Constants poulains, ooit zei: "Ooit kwam mijnheer Constant na een wedstrijd bij mij en ik vroeg hem: 'Wat vond je van de wedstrijd?'. Hij antwoordde: 'Mijn middenveld was niet zo goed vandaag', alsof hij last had van zijn maag (lacht)". Dàt was Constant Vanden Stock.

Vanmorgen stond er op de website van RSC Anderlecht in drie talen: Gesloten uit eerbied voor een groot man. Daaronder een schermvullende foto van hem, glimlachend, een vlag van zijn club op de achtergrond. De stilte die ervan uitging, die enkele woorden, dat zwarte kader, het paars en wit, en het minzame lachje van Constant, overmande je. Alleen stilte was op zijn plaats. En dankbaarheid.

Goesting

Ik heb goesting. Goesting om reportages te schrijven over zaken die de gemiddelde mens nooit van zijn leven kan of zal beleven. Ervaren en laten ervaren. Ik bedoel: je ervaringen overbrengen alsof de lezer er zelf bij was. Hoe het voelt om door de modder te kruipen met de Special Forces bijvoorbeeld (althans voor een dag, een impressie is meer dan genoeg, dunkt me. U ziet, ik hou niet echt van modder).

Stop. Belachelijk voorbeeld. Of niet?

Serieus nu. Er rijpt al een jaar of twee het idee in me om voor een krant - u weet welke - naar Pamplona te trekken om er de feesten van San Fermín te coveren. Elk jaar halen beelden van de encierro, de stierenloop door de straten van de binnenstad, ook bij ons de journaals en de krantenkolommen. En elk jaar doet het merendeel van mijn landgenoten de stratenloop af als "iets voor gekken", richt zijn aandacht op het volgende item en denkt er verder niet over na.

Maar er zit meer achter dan alleen dwaasheid en waaghalzerij. Ik wil weten én overbrengen waarom die "gekken" het doen. Ik wil laten zien dat de San Fermínes ook nog zoveel meer zijn dan wat voor (of achter) een handvol stieren lopen. Zeven dolle dagen en zotte morgens, zeven dagen van euforie, voor de tristesse en de routineuze saaiheid van het leven weer toeslaan. De adem en de hoorns van de toros in je nek, de adrenaline, ook die van de matadors als ze zich klaarmaken voor het doden, het gejuich en de bedankingen van het publiek, de gezangen, de overvolle straten, bars en cafés achteraf. Even het leven in een stroomversnelling. San Fermín. Pamplona. Reportage.

Stilte

Ik heb u veel te lang links laten liggen, u veel te lang genegeerd. U riep en u riep, maar ik hoorde het niet. Uw stem ging verloren in de wind die door mijn leven raasde.

Ik ben stilte geweest, als de maan die alles overschouwt maar altijd haar afstand bewaart. Ik hulde mij in zwijgzaamheid, terwijl mijn leven vol was van woorden en beelden.

Ik heb ze neergeschreven, schrijf ze altijd op, maar niet hier. Ik heb u kwaad gedaan. Ik zal het goedmaken.

D+1

Om halftwee gistermiddag zag het er benauwd uit. Nog geen enkele pagina af, het was zoeken met de nieuwe typogrammen, rinkelende telefoons, hoofd- en andere redacteurs die druk heen en weer liepen. Maar we deden het. We deden het.

Om zes uur 's avonds was het leeuwendeel van de pagina's af. 'Lokeren' kon beginnen drukken.

Op het avondfeest hing een sfeer van trots en vrolijkheid. We hadden D-day overleefd. Het bier en de wijn vloeiden rijkelijk. Het walking diner was glamoureus, net zoals het hoorde. De desserten waren heerlijk. De speech van de grote baas was geïnspireerd.

Toen kwamen de witte mannetjes. Ze leken op die van Luminus, maar waren groter, véél groter. Ze deelden de eerste exemplaren van de nieuwe krant uit.

Vandaag, ondanks het slaaptekort, gingen we op ons elan door. We deden het opnieuw, lachend, serieus als het moest. Wij marcheren naar de toekomst.

First we take Manhattan, then we take Berlin.

D-1

D-day -1. Morgen is het zover. Morgen voelen we ons Berliners. Morgen.

De spanning stijgt. Heerlijk om dit mee te maken.

Verjaardag van een vader

Jaren geleden, toen de winters nog bar waren en de straten gevuld met sneeuw, ging een vader met zijn kleine zoon sleeën. De vader trok de slee, over heuvels en door dalen, steeds verder, naar een bestemming die alleen hij kende. Het kostte hem moeite, want de zoon werd steeds zwaarder, maar de vader zette door, terwijl de kleine jongen lachte en kirde. Enige tijd later zweeg de zoon, maar zijn vader bleef doorgaan. Uiteindelijk bereikten ze hun bestemming. Ze stonden naast elkaar, vader en zoon, en keken uit over het dal. Toen zei de vader: “Nu moet je zelf de slee trekken.” De zoon, intussen groot geworden, keek zijn vader niet-begrijpend aan, maar deed het toch.

Jaren later besefte de zoon, die op zijn tocht heel wat moeilijkheden had gekend, dat ze in het niets verzonken bij de moeilijkheden die zijn vader had gekend om hem daar te krijgen waar hij begonnen was. Waarvoor dank, vader. Op jouw gezondheid.

Bedrijfs-DNA

"We doen het uit passie voor de lezer." De man leunt wat achterover in zijn stoel, zijn linkerarm ligt losjes over de leuning van de stoel naast hem. "Dat bepaalt heel ons denken, hier. De passie voor de lezer. Het is de ziel van dit bedrijf, het DNA ervan."
Eén gedachte brandde op mijn lippen: Is dat niet wat iedere krant zegt? Niet helemaal. "Wij geven de lezer niet wat hij wil", gaat de man in de stoel voort. "We geven hem wel wat hij wil wéten, maar op een manier die wij belangrijk vinden." Met andere woorden, in de nieuwskeuze houden we de lezer in gedachten, maar in de vorm en de invalshoeken houden we vast aan de standaard die ons beroep ons voorschrijft. Zeg dus nooit meer dat we kranten maken voor het plebs, onnozele gazetten.

Een nieuw systeem, een nieuwe tijd. En ook al was ieder van ons erg sceptisch in het begin, we lijken ons ermee verzoend te hebben. Zoals een voetbalclub niet steeds even goed blijft draaien met dezelfde trainer, is ook in de journalistiek verandering nodig. It keeps us going, houdt ons enthousiasme gloeiend. Om het met de woorden van een oude voetbaltrainer te zeggen: "Sfeer ies goed". Nu nog schitterende kranten maken.

De glimlach van Goedele

"In Zwitserland is abortus toegestaan tot drie maanden na de zwangerschap..."

Ik herinner me het journaaldebuut van Goedele Wachters, ergens begin september. In elk journaal dat ze sindsdien presenteerde, versprak ze zich een keer of drie. Elke keer loste ze dat op met een glimlach. Faut le faire.

Ik besef wat het is, op die stoel te zitten, in die helverlichte studio, je aandacht gericht op de woorden op de autocue, terwijl je in je oortje de regieaanwijzingen hoort, niet alleen die voor jou, ook voor de regieassistent in de studio. Ik weet wat het is, heb die wirwar van aanwijzingen vorig weekend nog ervaren vanaf de overkant, de regiekamer. Logisch dat Wachters zich naar eigen zeggen "nog niet voor 100% op haar gemak voelt in de presentatiestoel".

In ieder geval, met of zonder versprekingen, Wachters is een verademing voor het journaal. Het is de glimlach die het doet. Zelfrelativering trekt aan.

Woorden

All my life I've looked at words as though I were seeing them for the first time. (E.H.)

De ultieme verwondering; een schrijver.

Voorbij

Aantrekking afstoting
als polen.
Ik, naderhand, te min.

Roestend,
rottend vlees.
Door haar hand-
gekerfde gedachten…
Lang geleden.

Ik slaag er nog steeds niet in
Haar weer aan te spreken.